يكي  از بزرگترين افتخارات هشت سال دفاع مقدس، عملیات آزادسازي مهران در دهم تیرماه سال 1365 است. مهران از شهرهای مرزی استان ایلام می باشد که چهار بار  توسط نیروهای رژیم بعثی تصرف و  سپس به وسیله رزمندگان دلیر اسلام آزاد شد. عملیات کربلای یک که منجر به  آزاد سازی مهران  از چنگال استکبار گردید، یکی از بزرگترین عملیاتهای دوران دفاع مقدس می باشد.

شاید اگر وقایع مهران و نقش مردم استان ایلام در دوران دفاع مقدس به خوبی انعکاس می یافت و حماسه آزاد سازی مهران به نحو مطلوبی بیان می شد، سالها از ثبت این روز بزرگ در تقویم رسمی کشور گذشته بود.

درددل با مهران عزیز، قصه همیشگی مردم ایلام است؛ سالهاست که با مهران درد دل می کنیم و سراغ لاله های پرپر شده و پرستوهای سبکبال وطنمان و دیارمان را از مهران می گیریم. مهران، برای مردم استان ایلام، یادآور خاطرات تلخ و شیرین فراوانی است.

مهران سمبل پایداری، ایثار، استقامت و ایستادگی مردمان رنج دیده و شهیدپرور سرزمین آلامتو(اسم قدیم ایلام؛ به معنی سرزمین طلوع خورشید) می باشد.

 آری، خورشیدهای فراوانی از سرزمین مهران طلوع کردند و هنوز هم نورشان روشنی بخش راه تاریک و پرفراز و نشیب زندگی ماست...

هموطنم؛ در روزگاری که مطالب سیاسی و بازی های فوتبال جام جهانی جزو پربیننده ترین مطالب سایت ها و خبرگزاری هاست، حوصله کن و برای دقایقی با قهرمانان جام جهانی ایثار و شهادت و دیار همیشه مهربان مهران  همسفر شو...

هموطنم؛ در این روزها که همه نگاهها به سمت جام جهانی فوتبال است و همگان از آلمان، آرژانتین، برزیل، هلند و اسپانیا سخن می رانند، 24 سال قبل، جام جهانی ایثار و شهادت در سرزمین مهران برگزار گردید و برادران و پدران من  و تو مردانه ایستادند و همه­ی دشمنان دنیا را با شکست بدرقه کردند و به فینال عشق و ایثار رسیدند...

آری، بزرگترین جام های جهانی ایثار و شهادت در سرزمین من و تو برگزار شده و اکنون قهرمانان ما همنشین فرشتگان آسمانی هستند...

خرمشهر، مهران، فکه، دوکوهه، طلائیه، هویزه، دهلران، قلاویزان، کله قندی، چنگوله و.. محل برگزاری بزرگترین جام های جهانی ایثار و شهادت بوده اند و سمبل مقاومت و ایستادگی را در ویترین افتخارت خود گذاشته اند...

برادر؛ همنشین قصه ها و غصه های من و مهران شو...شاید یکی از عزیزان تو در همین مهران به شهادت رسیده باشد یا شاید یکی از کسانی باشی که قطعه ای از بدنت را به خاک نازنین مهران هدیه داده ای و اکنون جانبازی سربلند و سرافراز هستی و اسم مهران تو را به یاد همسفرانت و همسنگرانت می اندازد...

نمی دانم در کجای خاک عزیز ایران نشسته ای و به قصه من و مهران گوش می دهی...

شاید هم در دوران جنگ، کودکی بیش نبوده ای و مهران را نشناسی. اما کودکی من و تو با هم فرق دارد... دوران زیبای کودکی من و امثال من  با زوزه خمپاره ها و غرش هواپیماها گذشت و در همان زمان که مدام به دنبال مادرم می دویدم تا پناهگاهی برای امان ماندن از بمب های دشمن پیدا کنم، تو مشغول بازی های کودکانه و اسباب بازی های زیبایت بودی...

زمانی که با «لالای لالای» آرام بخش مادرت به خواب می رفتی، کودکان دیار من شاهد پرپر شدن عزیزانشان بودند و  هیچ خاطره ای از لالایی مادر را به یاد ندارند... اما صدای «روله روله» مادران شهدا، هنوز هم در اعماق سلولهای مغزم طنین انداز است و مرا به یاد همبازیان دوران کودکیم می اندازد که در زیر بمباران ها تکه تکه شدند...

برادرم؛ شاید یکی از کودکان خوزستان، کرمانشاه، کردستان و یا ایلام هستی که زیر بمباران های مستقیم دشمن بوده­ای و مانند من، بدن پاره پاره شهیدان را از نزدیک دیده ای...

شاید هم، تو همان کودکی هستی که در دورترین نقطه کشور زندگی می کنی، ولی پدرت در سرزمین مهران به سوی آسمانها شتافته است و آغوش گرم او را دگر بار احساس نکرده ای...

شاید تو همان کودکی هستی که آخرین بار پدرت را در مهران دیده اند، ولی هنوز هیچکس از او خبر ندارد...

آیا تو همان کودکی نیستی که تازگی ها پدرت را از زیر خروارها خاک نازنین مهران تفحص کردند و جز پلاکش چیزی از او ندیدی؟...

 هرکجا هستی، من و تو از یک تبار و از یک خاکیم...من و تو از خاک نازنین ایرانیم...

خرمشهر، مهران، شلمچه، فکه، قلاویزان، کله قندی، دهلران، گیلانغرب، سردشت، هویزه، طلائیه، دوکوهه، فاو، مجنون و... یادآور بلندآوازه های پاره پیکر و آلاله های سربریده وطن عزیزمان هستند.

مهران ما، سالها با شهدا زندگی کرده و خاک او سجده گاه عاشقان شهداست. از اینکه به حرف هایم گوش می دهی، ممنونم...بگذار از شهر درد و غربت برایت بگویم...

گوش کن تا تو نیز مانند استاد فیزیکم در دانشگاه اصفهان، از من نپرسی مهران در کجای نقشه ایران است؟؟...زیرا دلم می گیرد؛ اگر کسی نداند مهران کجاست؟...

دلم می گیرد؛ اگر کسی به سالروز آزادسازی مهران که ثمره خون هزاران شهید و مجروح است، بی توجه باشد...

دلم می گیرد؛ اگر سرزمین قهرمانم فراموش شود و در پاورقی صفحات تاریخ قرار گیرد...دلم می گیرد؛ اگر کسی تفنگ های بی برادر را نشناسد...

دلم می گیرد؛ اگر شهر خون و گلوله و آتش ناشناس باشد...و غصه هایم پایانی ندارد؛ اگر شهر خمپاره های بی پایان، غصه های بی پایان داشته باشد...

هموطنم؛ برادرم؛بگذار دلتنگی هایم را با تو قسمت کنم...آری، مهران یادآور عملیات های میمک، والفجر، کربلای یک و... است. رسانه ها در حق دیار من کم لطفی کرده اند......اما بیا تا باهم همراه شویم وخرمشهرها، مهران ها، شلمچه­ها، فکه­ها و... را در  تقویم ماندگار قلب خود ثبت کنیم...

هموطن عزیزم؛ امروز در جای جای گلزارهای شهدا، شیرمردان و دلیرمردانی خفته اند که محل عروج­شان مهران مهربان ایران است.

هموطنم؛ اگر در جایی هستی که بطری آب خنک  و سرمای کولر  تو را همراهی می کنند، قمقمه شهدا و گرمای سوزان مهران را به یاد بیاور...

بیا من و تو با هم همراه شویم و با مهران سخن بگوییم...مهران فقط شهر من نیست، شهر تو نیز هست...مهران فقط افتخار من نیست، افتخار تو نیز هست...

مهران عزیز؛ گردوغبار آسمان شهرمان را فراگرفته و به سختی نفس می کشیم. اما خوشبختانه، گردوغبار دوست داشتنی به تهران نیز رسید و قرار است فکری به حال ما بکنند...

 ما  نیز می خواهیم ذهنمان را از گرد و غبار  فراموشی بزداییم و گذشته ها را ورق بزنیم و آوازه دلیرمردان و شیرزنان خاکت را به تهران برسانیم تا شاید از سرزمین مهر و مهربانی هم یادی بشود...

شاید در  روز آزادسازی مهران، حداقل پلاکارد کوچکی در تهران نصب شود... شاید ستاره های فوتبال که صفحات روزنامه های مختلف را اشغال کرده اند، مسابقه کوچکی هم به یاد مهران برگزار کنند...

 مهران قهرمانم؛ زمانی که اسم تو را بر زبان می آورم، حسی از غرور سراسر وجودم را فرا می گیرد. سلام بر مردمان سرزمینت که در اوج محرومیت و مظلومیت، حرمت خاک وطن را حفظ کرده و چشم ناپاک دشمنان را از آن دور کرده­اند.هرآنچه از شجاعت و دلاوری مردمان سرزمینت بگویم، شایسته آن هستید.

مهران عزیز؛ خودت می دانی که جنگ در سرزمین تو همچنان ادامه دارد و هر از گاهی سلاح نامرد مین که یادگار نامردترین مردان دنیاست، مادران را چشم انتظار فرزندان می گذارد و خدمت مقدس سربازی را در مناطق صفر مرزی تبدیل به خط مقدم جبهه کرده است...

مهران عزیز؛ خودت می دانی که بارها دهقانان و کشاورزان، بدنهای مطهر شهدای گمنام را از زیر خروارها خاک می یابند و این قصه های پرغصه، حدیث تلخ مردمان سرزمینت است...

راستی؛ رضا دستواره، قيصر موسي بيگي،رحمان حسيني و حميدرضا دستگير که دلیرانه با فرياد يا ابوالفضل(ع)، قلب دشمن را در عملیات کربلای یک، نشانه رفتند، کجا هستند؟

از مرتضی ساده میری، علی غیوری زاده، جعفر و حمزه چناری  چیزی به یاد داری؟ ... روح الله رشنوادی و فتح الله بختی کجایند؟...از یادگار امیدی، ولی الله عباسی و حجت الله عباسی برایم سخن بگو ... علی بسطامی و قنبر جم زاده کجا رفتند و همنشین کدام فرشته آسمانی شدند؟...از عبدالرضا اسماعیلی، هادی شهبازی و علی مرد شعبانی برایم سخن ها بگو...و از هزاران شهید گمنام و جاویدالاثر سرزمینت برایم بگو...از جانبازان سرافرازت خبر داری؟...

راستی از دلاورمردان و شیرزنان عشایر خبر داری؟...آیا ماردانی که نان محلی می پختند و برای رزمندگان می فرستادند را به یاد داری ؟...

مهران مهربانم؛ سلام بر شهیدان جاویدالاثر دیارت که شاید با سر بی تن در دل گوشه ای از خاک نازنینت آرمیده اند... سلام بر شهیدان سرزمینت که در برابر آتش دشمن بعثی، سینه سپر کردند و بزرگترین افتخارات را در قلب تاریخ حک نمودند.

ای مهران جاودان؛ ما که اسیر متاع بی ارزش دنیا گشته ایم. از سالهای اسارت و از آزادگان سرافرازت برایمان بگو...

مهران عزیز؛ به شهیدان سرزمینت بگو ما را به حال خود رها نکنند......به آنها بگو؛ بسیار کوتاهی کرده ایم و به خدا شرمنده ایم... به آنها بگو؛ از اینکه بازماندگان­شان را به فراموشی سپرده ایم، شرمنده ایم

ای یادگار خون یاران؛ از خاکریز و سنگرهایت برایم بگو.... از لاله های بی کفن سرزمینت بگو... از پلاک و چفیه های بی بدن بگو...به من بگو با بغض های در گلو مانده­ام چه کنم؟...

و باز هم سلام بر  تو ای مهران قهرمان، که افتخار جاودانه سرزمین ایران هستی...